“व्हायचे काय, त्या माशीने माझ्या कानात असताना अंडी घातली होती, तुम्ही माशी बाहेर काढली खरी पण ती अंडी बाहेर काढायचे तुम्ही विसरलात! “ मा शी रमेशच्या कानात गेली नव्हती तर ती त्याच्या मनात शिरली होती, जसे रमेशच्या बाबतीत झाले तर तसे…
“काळजी करु नका, मी तुमच्या कानात औषध टाकतो त्याने माशी फक्त आवाज करु शकेल, कान पोखरता येणार नाही तीला. काही टेस्ट करु आत्ता लगेचच, काही औषधे लिहून देतो ती मागवा ….” दुसरे दिवशी ऑपरेशन झाले, शुद्धीवर आल्यावर रमेश ला काचेच्या बाऊल…
अगदी सकाळी सकाळीच, रमेश आणि त्याची बायको डॉक्टर देशपांड्यांच्या क्लिनीक मध्ये होते. डॉक्टरांनी रमेशचा कान तपासला आणि म्हणाले.. “तुमच्या कानात माशी गेलेली नाही, काही नाही, एकदम स्वच्छ आहे कान” “असे कसे, हा गुँ ss गुँ आवाज काय मी काढतोय का? माशी…
महाबळेश्वर परिसरात मित्रां समवेत ट्रेकिंग ला गेलेला रमेश रात्री दोन वाजता घरी परतला तो डावा कान गच्च दाबुन धरत ! रमेशच्या बायकोने घाबरत विचारले.. “काय को, काय झाले कानाला, काही लागले का?” “नाही, काही लागले नाही पण..” “कान फुटला का?” “नाही…”…
या तात्पर्य कथेत जसे त्या श्रीकांत सरांनी प्रियदर्शीनीच्या स्वभावातल्या दोषांचा ही कौशल्याने उपयोग करुन घेऊन प्रियदर्शीनी व कंपनी दोघांचाही लाभ करुन दिला तसेच एखादा तज्ञ ज्योतिषी जातकाची पत्रिका अभ्यासून जातकाला असेच उत्तम मार्गदर्शन करु शकतो जे ‘विवाह कधी / नोकरी कधी…
सकाळी बरोबर साडेदहाला मनप्रित श्रीकांत सरांच्या केबिन मध्ये होती, पद्मराजन आला नाही पण त्याने श्रीकांत सरांना त्याबद्दल आधीच कल्पना दिली होती. अर्थात पद्मराजनची उपस्थिती आवश्यक नव्हतीच. “येस मनप्रित , आज आपण प्रियदर्शनी बद्दल चा डिसीजन घ्यायचा आहे. ..” या लेख…
श्रीकांत सर आता काय सांगणार याची पद्मराजन आणि मनप्रित यांना कमालीची उत्सुकता लागून राहीली होती. काही क्षण शांततेत गेले… या लेख मालिकेतले पहीले भाग इथे वाचा… निंदकाचे घर असावे शेजारी… भाग – ३ निंदकाचे घर असावे शेजारी… भाग – २…
ठरल्या दिवशी, ठरल्या वेळी मनप्रित आणि पद्मराजन श्रीकांत सरां समोर हजर झाले. सुरवातीच्या ख्याली-खुषालीच्या एक्स्चेंजेस झाल्या नंतर , श्रीकांतसरांनी एकदम मुद्दयाला हात घातला. या लेख मालीकेतले आधीचे भाग इथे वाचा… निंदकाचे घर असावे शेजारी… भाग – २ निंदकाचे घर असावे…
सेजल तिची तक्रार सांगत होती तेव्हा श्रीकांतजींना पण हसायला आले होते पण त्यांनी मोठ्या कष्टाने ते आवरुन धरले होते ईतकेच ! या लेखमाले तला पहीला भाग इथे वाचा: निंदकाचे घर असावे शेजारी… भाग – १ पण सेजल जाताच ते सावध…
“मे आय कम ईन सर ?” सकाळची साडेदहा ची वेळ, स्थळ XYZ IT Company चे व्हाईट फिल्ड्स , बेंगलोर मधले विस्तीर्ण कॅम्पस , सिनियर प्रोग्रॅम मॅनेजर श्रीकांत गुप्तेंची केबीन.. आणि आवाज होता ‘सेहल व्होरा’ चा. “येस कम ईन… सेजल …. अॅम…