Blog

मित्रहो , गेले बरेच दिवस मी ब्लॉग लिहू शकलो नाही,  नविन लिहा , अशी मागणी सातत्याने होत आहे, अशी मागणी होते आहे म्हणजेच निदान काही जण तरी माझ्या लिखाणात उत्सुकता दाखवत आहेत , हा मी माझा बहुमान समजतो.  माझ्या वाचकांना नविन…

फटुत आहे तो जुना (व्हिटेंज) रेडू (रेडिओ) , वॉल्व्ह वाला ! ‘मॅजीक आय ‘ सहीत !! आता हे असले प्रकार म्युझीयम मध्येच बघायचे ! या ‘व्हॉल्व्ह’  ची एक अजब मोहीनी असते, ‘स्वीट’ ! म्हणूनच मी जेव्हा माझा स्टीरीओ अ‍ॅम्प्लीफायर घेतला तेव्हा…

माझ्याकडे काहीसे पाहुन काहीसे हसत ज्योतिषीबुवा म्हणाले… “बोला!” “हेच ते .. ज्योतिष, दुसरे काय?” “ते ही खरेय म्हणा , नाहीतर आमच्या कडे कोण येणार इतकी वाकडी वाट करुन” “हो तर, भलतीच वाकडी वाट करावी लागते” “जिन्यातल्या आईसाहेब भेटल्या वाटते” मी नुसताच…

ज्योतिषीबुवा, असतील अंदाजे साठीच्या आसपासचे , रंग आडनावाला साजेसा असा लख्ख गोरा होता. माणूस एकदम गोल गरगरीत, तोंडवर एक प्रकारचा कलंदर भाव,  दणकट पायजमा (शालगर होजीयरीचा ?) , वर निळा हाफ बुशशर्ट. केस विंचरलेले,  दाढी व्यवस्थित. डोळ्यावर आधुनिक पद्धतीच्या फ्रेमचा चष्मा…

(हा मस्त फटू इंटरनेट वरुन साभार , फटू चा त्या ज्योतिषीबुवांच्या घराशी काही एक संबंध नाही !) या लेखमालीके तले पहिले दोन भाग इथे वाचा:   या ‘राजा गोसाव्याने’ ब्रिफ केले होते त्याप्रमाणे पहिला अडथळा – आईसाहेबांचा चेकपोष्ट ! तो पार…

(हा फटू इंटरनेट वरुन साभार! फटु तला वाडा आणि ज्योतिषीबुवा राहात असलेला वाडा यांचा काहीही संबंध नाही.) या लेख मालिकेतला पहिला भाग इथे वाचा: पुन्हा ज्योतिषाची तर्‍हा… भाग १ त्या वाड्याला दरवाजाच नव्हता, फक्त चौकट होती, आत शिरताच भप्पssकन घाण वास…

‘अशीही ज्योतिषाची तर्‍हा’ लेखमाला सुरु केल्यानंतर काही जणांनी ईमेल लिहून विचारले , १९८७ च्या म्हणजे ३० वर्षापुर्वीच्या च्या घटना , प्रसंग , संवाद इतके तपशीलवार कसे काय आठवतात हो तुम्हाला? शंका रास्त आहे पण त्याचे उत्तर वर दिलेल्या फटुत आहे. मी…

“राजा विक्रमादित्याने आपला हट्ट सोडला नाही. पुन्हा तलवार उपसून तो झाडावर चढला अन फांदीवर लटकणाऱ्या प्रेताला खांद्यावर घेऊन काहीही न बोलता मांत्रिकाच्या कुटीचा रस्ता चालू लागला. …” नाही , आज मी ‘वेताळ पंचविशी’ मधली एखादी स्टुरी सांगणार नाहीये. पण ती स्टुरी…

१९८७-८८-८९ हा माझ्या आयुष्यातला एक मंतरलेला काळ होता. शिक्षण पूर्ण करुन , स्वतंत्रपणे जगत होतो, नोकरी नविन होती, राहाण्यची जागा , मेस , पुण्याची (कुप्रसिद्ध) पी.एम.टी, आणि पहिल्यांदाच अनुभवत असलेला ‘पुणेरी’ पणा… सगळीच आव्हानें होती, पण त्या झगडण्यातही एक अलगसा मझा…

कालचा रवीवार जरा रेकॉर्डिग मध्ये घालवला. शुभं भवतु