धुक्यात हरवला आयर्विन ब्रिज

ए भाय जरा देख के चलो (भाग – १) संध्याकाळी साडे सहा ला येतो म्हणालेला जतीन साडेसात वाजले तरी आला नाही , फोन करुन आज येणार का असे विचारावे तर –  ‘नॉट रिचेबल’ ! शेवटी जतीनभाऊ आज काही येणार नाही अशी…

मी जेव्हा शाळा- कॉलेजात शिकत होतो तेव्हा ‘ध्यान’ हा शब्द मला फक्त ऐकून माहीती होता. पण ध्यान म्हणजे नक्की काय ते माहीती नव्हते. हे काहीतरी ‘जंगलात / हिमालयात’ जाऊन करायचे असते किंवा संसारापासून लांब जाऊन (पळून जाऊन करायची कसली तरी आध्यात्मिक…

परवा माझे उसगावकर मित्र श्री सुदामजी राऊत यांनी खूप जुनी आठवण काढली. श्री सुदामजी आणि मी २००८ मध्ये टीसीएस मध्ये एकत्र काम करत होतो. तेव्हा मी अगदी ‘नया नया’ मधुमेही असल्याने पथ्यपाणी जरा (जास्तच!) कड्ड्क चालले होते ( नया नया मुल्ला…

“ ए बेवड्या , ऊठ. तुझ्या कडे कोणी तरी आलेय..” विकी ने मारलेली ही तिसरी का चौथी हाक… सुरवात ‘ओ अंकल..’ ने झाली आणि मग ‘ए थेरड्या’ आणि आता शेवटी ‘ए बेवड्या’! विकीचे तरी काय चुक आहे म्हणा.. हो मी थेरडा…

“सौभाग्यवती,  आज रात्री जेवायला काय आहे” “तुम्ही सांगाल ते करुन वाढते त्यात काय..” ” जास्त काही करु नकोस,  मस्त दाल तडका  – जीरा भात .. पापड लोणचं बस्स एव्हढे चालेल” “इश्श, आज सकाळीच तर दाल केली होती ना , विसरलात वाटते…