बेसन लाडू !
एका घनदाट जंगलाच्या वेशीवर एक मोठे वडाचे झाड होते. एक दिवस खूप कडक ऊन पडले होते आणि एक भटके मांजर त्या झाडाखाली सुस्त पडून होते. अन्नाच्या शोधात ते पार थकून गेले होते.
इतक्यात एक वाटसरू तिथून जात होता. खूप वेळ चालल्यामुळे तोही दमला होता, झाडाच्या सावलीत थोडी विश्रांती घेऊ, जेवण ही करून घेऊ असा विचार करून, वाटसरू त्याच झाडाच्या सावलीत येऊन बसला. त्याने खाली बसताना त्या मांजराला पाहिले. त्याला वाटले मांजर आपल्या अन्नावर झडप मारेल किंवा त्रास देईल, म्हणून त्याने मांजराला “हाड हाड” करून हाकलण्याचा प्रयत्न केला. मांजर थोडे बाजूला सरकले, पण लांब गेले नाही.
वाटसरूने आपल्या पोतडीतून जेवणाचा डबा काढला. त्या पोतडीत साजूक तुपातले बेसनाचे लाडू होते. त्यांचा सुगंध वाऱ्यासोबत मांजराच्या नाकापर्यंत पोहोचला. मांजराला तीव्र भूक लागली होती, त्यामुळे लाडवाच्या मोहाने ते झाडाभोवतीच घुटमळत राहिले.
वाटसरूचे लक्ष त्या मांजराकडे गेले. त्याची अवस्था पाहून वाटसरूला त्याची दया आली. त्याने आपल्या पोतडीतून एक छान बेसनाचा लाडू काढला आणि मांजराच्या पुढे टाकला. मांजराने जवळ येऊन लाडवाचा वास घेतला, पण त्याला खाण्याऐवजी ते शांतपणे तिथून निघून गेले.
हे पाहून वाटसरूला खूप राग आला. तो मनात म्हणाला, “मी इतक्या दयेने आणि प्रेमाने माझा खाण्याचा लाडू याला दिला, आणि याने त्याची साधी चवही घेतली नाही! असा कसा हा कृतघ्न प्राणी?” रागाच्या भरात वाटसरूने जमिनीवरचा एक दगड उचलला आणि मांजराच्या दिशेने फेकून मारला.
१. प्रत्येकाची गरज वेगळी असते: आपण कोणाला मदत करताना आपल्या जवळ काय आहे यापेक्षा दुसऱ्याला खरोखर कशाची गरज आहे, हे पाहणे महत्त्वाचे असते. आपण आपल्या आवडीची गोष्ट दुसऱ्यावर लादू शकत नाही.
२. मदत करताना अपेक्षा ठेवू नये: आपण दिलेली वस्तू किंवा दाखवलेली दया समोरच्याने आपल्या इच्छेनुसारच स्वीकारावी, असा अट्टाहास धरल्यास रागाला आणि निराशेला सामोरे जावे लागते.
